မႏၱေလးကို အႀကိဳေန႔မတိုင္ခင္မွာ ေရာက္တယ္..ဓာတ္ပံုသမားအဖဲြ႔လိုက္ႀကီးနဲ႔ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္း ကေျမာက္ကေျခာက္ဓာတ္ပံုနည္းနည္း ရိုက္ျဖစ္ေသးတာေပါ့.. သိပ္အေကာင္းႀကီးေတြ မဟုတ္ေသာ္ျငား အမွတ္တရ ၾကည့္ၾကပါ..
မ႑ပ္ေရွ႕က လူေတြကို ရိုက္ျဖစ္တယ္.. ေအးေဆးပဲဗ်.. သူတို႔ဘာသာ ကဲတာ ကဲတာပဲ.. ကိုယ့္ေတာ့ ေရတစ္က္မွ လာမစိုဘူး..
က်မရဲ႕ ကခ်င္စစ္ေျပးဒုကၡသည္စခန္းသြားခရီးစဥ္အေၾကာင္း ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္က သိပ္ရွည္ၿပီး ပံုေတြ သိပ္မ်ားလြန္းလို႔ အပိုင္း ခဲြတင္တာ ဒါ အပိုင္း ၃ ပါ.. အပိုင္း ၁ နဲ႔ အပိုင္း ၂ ကုိေရးၿပီး တင္ၿပီး ဒီအပိုင္း ၃ ေရာက္ေတာ့ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး ဒြိဟျဖစ္ရပါေသးတယ္.. က်မေရးတဲ့ စာ .. က်မ ေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြကို ကူညီရာမေရာက္ဘဲ ပိုၿပီး ဝန္ပိုေစမလား.. ဒါမွမဟုတ္ က်မနဲ႔ အတူခရီးသြားတဲ့လူေတြကို တစ္ခုခုထိခိုက္ေစႏိုင္မလား.. ေရွ႕ဆက္လုပ္ရမယ့္ ကိစၥေတြကို ေႏွာင့္ေႏွးေစမလားဆိုၿပီး က်မ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ က်မက ကိုယ္တိုင္ သိၾကားခံစားလာရတဲ့လူပါ.. က်မသိလာသမွ်ကို မေျပာျပဘဲ ခ်န္ထားရင္ အျပစ္ရွိသလို က်မ ခံစားရပါမယ္.. ဒါေၾကာင့္ သိလာၾကားလာသလိုပဲ က်မ ျပန္ေျပာျပလိုက္ေတာ့တယ္.. လူသားျခင္းစာနာတတ္သူအားလံုး မွ်ေဝနားလည္တတ္ဖို႔ပါ..
——————————————–
က်မတို႔ မိန္းကေလး ၄ ေယာက္နဲ႔ ကခ်င္ဆရာမေလး အားပန္နဲ႔က တဲတစ္ခုေနရပါတယ္.. အားပန္က သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. ဗမာစကားကို တတ္သေလာက္ ပီသေလာက္ေလးနဲ႔ က်မတို႔ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား စကားေျပာတယ္.. ဘာသာေတြလည္း ျပန္ေပးတယ္.. စခန္းမွာ ေနတဲ့ ၃ ရက္စလံုးလည္း က်မတို႔ လိုတာမွန္သမွ် ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္.. က်မတို႔နဲ႔ ရန္ကုန္က အတူလာတဲ့ ကိုေဒးဗစ္ကေတာ့ စခန္းကကခ်င္ဆရာေလး ကိုေဇာ္ေအာင္နဲ႔ ေနရပါတယ္.. (ဗမာလို နာမည္လုုပ္လိုက္ေတာ့ ေဇာ္ေအာင္ျဖစ္သြားေပမယ့္ သူတုိ႔ ကခ်င္အသံထြက္နဲ႔ေတာ့ “ေဇာင္း(င့္)”လို႔ ၾကားမိတာပဲ)..
(က်မတို႔နဲ႔ WPN မွ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ .. ညာအစြန္ဆံုးက အားပန္)
ေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်မတို႔ အနားတဝိုက္မွာ ရွိတဲ့ ကဲြေနတဲ့ တဲစုေလးေတြဆီကို ေျခဆန္႔ၾကပါတယ္.. က်မတို႔ ေရာက္ၿပီး ေနေနတဲ့ စခန္းက ပင္မစခန္းႀကီးလို သေဘာေပါ့ေနာ္.. ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ စစ္စျဖစ္ေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ မိသားစုေတြက ေတာေတြထဲမွာ အကြဲကဲြအျပားျပား ခိုေနခဲ့ၾကပါတယ္.. ေနာက္ေတာ့ WPN ကေန ဦးစီးၿပီးေတာ့ ႏိုဝင္ဘာေလာက္မွာ ဒီစခန္းႀကီးကို တရုတ္ရြာသားေတြဆီက ခြင့္ေတာင္းၿပီး ေဆာက္ခ့ဲေတာ့မွ ကဲြျပားေနတဲ့ လူေတြ အကုန္ေပါင္းမိၿပီး တစုထဲ ေနျဖစ္ၾကတာလို႔ ဆိုပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ထိ ဒီစခန္းကိုလာမေပါင္းျဖစ္ေသးဘဲ ၾကံဳရာ ဆန္စက္ေဟာငး္ေတြ.. ေက်ာက္မီးေသြးက်ိတ္စက္ေတြမွာ ခိုကပ္ေနၾကေသးတဲ့ စစ္ေျပးအစုေလးေတြ ရွိေသးေတာ့ သူတို႔ဆီလညး္ ေရာက္ေအာင္ သြားၾကရတာေပါ့.. အဓိကေတာ့ စခန္းေတြမွာ ဘာလိုအပ္သလဲဆိုတာေလးေတြ သိရေအာင္ ေမးျမန္းဖို႔ရယ္.. အဲ့ဒီက စခန္းတာဝန္ခံေတြက သြားေစခ်င္လို႔လည္းပါတယ္..
ဒီခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို ျပန္ၿပီးစာေရးဖို႔ က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားခဲ့ရတယ္.. ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီခရီးဟာ လူတိုင္းသိသင့္သိထိုက္တဲ့ သိဖို႔ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြပါဝင္ေနလို႔ မျဖစ္မေနေတာ့ ေရးရမယ္လုိ႔ က်မကိုယ္ က်မ ျပန္အားေပးခဲ့ပါတယ္.. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိၿပီးသားျဖစ္ၾကတဲ့အတိုင္း က်မဟာ သာမန္မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ.. ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြမသိသလို ဘယ္အသင္းအဖဲ႔ြ ဘယ္ဝါဒကိုမွ က်မ မကိုင္စဲြပါ.. လြတ္လပ္မႈ တရားမွ်တမႈနဲ႔ လူသားျခင္းစာနာေထာက္ထား ၾကင္နာတတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ကိုပဲ က်မ ယံုၾကည္တယ္.. ဒါေၾကာင့္ ဒီခရီးစဥ္ တစ္ခုလံုးကို က်မ ျမင္သလို က်မ ခံစားရသလို အားလံုးကို ျပန္မွ်ေဝခ်င္ပါတယ္..
မူဆယ္ခရီးစဥ္လို႔ေျပာလိုက္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်မတို႔ရဲ႕ ခရီးရည္ရြယ္ခ်က္က တရုတ္ျပည္နယ္စပ္ေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ကခ်င္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ စခန္းတစ္ခုဆီကို ျဖစ္ပါတယ္.. ခရီးကို ဒီဇင္ဘာလ ေလာက္ကတည္းက စၿပီး အစီစဥ္ဆဲြျဖစ္ၾကပါတယ္.. က်မတို႔နဲ႔ အသိ ကိုေဒးဗစ္ဆိုတဲ့ အစ္ကိုက NGO မွာ အလုပ္လုပ္တာဆိုေတာ့ သူ႔ အဆက္အသြယ္ေတြနဲ႔ စီစဥ္ျဖစ္ၾကတာ.. ကိုေဒးဗစ္ရယ္ မခင္ျမတ္ရယ္ မသီသီရယ္ မထိုက္ရယ္ က်မရယ္သြားျဖစ္တယ္.. အစကေတာ့ ကိုရဲေအာင္သူ ပါလာေတာ့မလိုလို.. ကိုထူးေတဇာပဲ လိုက္ေတာ့မလုိလို.. ကိုညီလင္းဆက္ပဲ လိုက္ျဖစ္မလိုလိုေတြ လုပ္ေနၿပီး တကယ္တမ္း ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔ စထြက္ျဖစ္ၾကေတာ့ နဂိုစီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း က်မတို႔ ၅ ေယာက္ပဲ သြားျဖစ္ပါေတာ့တယ္..
(အတူသြားတဲ့ မိန္းကေလး ၄ ေယာက္.. နန္းညီ၊ မထိုက္၊ မခင္ျမတ္၊ မသီ)
စေနေန႔ မနက္ခင္းမွာ ရန္ကုန္ကေန စထြက္တယ္.. Continue reading »
၂၅.၈.၂၀၁၁ မနက္ ၇ နာရီေလာက္က NLD ရံုးခ်ဳပ္ေရွ႕ တဖက္ကားလမ္းမွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ႀကီး အျမစ္ကေနကၽြတ္ၿပီး ကားလမ္းေပၚ ကန္႔လန္႔ျဖတ္လဲက်တယ္.. ၁၀၇ ဒတ္ဆန္းကား ေဘာနပ္ေပၚကိုက်လို႔ ကားေခါင္းႀကီးျပားေနတယ္.. ဒရိုင္ဘာက ေခါင္းနည္းနည္းေပါက္တယ္ လက္နည္းနည္းထိတယ္လို႔ေျပာတယ္.. ေရွ႕ခန္းမွာ စီးတဲ့ ေကာင္မေလးက မ်က္ႏွာထိသြားတယ္လို႔လည္းေျပာတယ
ကားေတြအကုန္ျပန္ေကြ႕ၾကရတယ္.. လမ္းရွင္းေနပါတယ္
စည္ပင္ဝန္ထမ္းေတြ သစ္ပင္ႀကီးကို စက္နဲ႔ျဖတ္ၾကတယ္